Ως μαμά, πάντα έψαχνα για τα παιδιά μου μια δραστηριότητα που δεν θα τους πρόσφερε μόνο άσκηση, αλλά θα τους μάθαινε και κάτι περισσότερο. Κάπως έτσι μπήκε στη ζωή μας το Ταεκβοντό.
Στην αρχή το βλέπεις σαν ένα πολεμικό άθλημα. Κλωτσιές, γροθιές, προστατευτικά και αγώνες. Όσο όμως βλέπεις ένα παιδί να προπονείται, καταλαβαίνεις ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Το Ταεκβοντό μαθαίνει στα παιδιά πειθαρχία. Τους μαθαίνει να ακούν, να προσπαθούν, να επαναλαμβάνουν μια κίνηση μέχρι να την πετύχουν και κυρίως να μην απογοητεύονται όταν κάτι δεν γίνεται αμέσως.
Τους μαθαίνει επίσης τον σεβασμό. Ο αντίπαλος δεν είναι εχθρός. Είναι ο άνθρωπος απέναντί σου που σε βοηθά να γίνεις καλύτερος. Και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, όχι μόνο για τον αθλητισμό αλλά και για τη ζωή.
Ένα παιδί μέσα από το Ταεκβοντό δυναμώνει σωματικά, αλλά μαζί με το σώμα δυναμώνει και ψυχικά. Αποκτά αυτοπεποίθηση, καλύτερο έλεγχο του εαυτού του και μαθαίνει να διαχειρίζεται τη νίκη αλλά και την ήττα.
Ως μαμά, ίσως αυτό είναι που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση. Δεν κοιτάς μόνο αν το παιδί σου κέρδισε έναν αγώνα. Κοιτάς πόσο προσπάθησε, πόσο προχώρησε και πόσο διαφορετικό είναι σήμερα από όταν ξεκίνησε.
Γιατί τελικά το Ταεκβοντό δεν είναι μόνο ένα άθλημα. Είναι ένα μικρό μάθημα ζωής.
Και μέσα από τα παιδιά μου κατάλαβα πως μερικές φορές αυτό που τους προσφέρουμε δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα για τον ελεύθερο χρόνο τους. Είναι εφόδια που μπορεί να τα κρατήσουν μαζί τους για πολλά χρόνια.
