Η πόλη απλώνεται γύρω από το λιμάνι σαν θεατρική σκηνή. Από τη μια το Κάστρο στέκει αγέρωχο, από την άλλη τα πολύχρωμα νεοκλασικά. Στη μέση ο Άγιος Θεράποντας με τον τεράστιο τρούλο – τόσο εντυπωσιακός που λες: «Παλαβώθκα!»
Βόλτες με ντόπιο ρυθμό
Στη Μυτιλήνη μη πλαλείς. Εδώ όλα γίνονται «σιγά σιγά». Θα κάτσεις στην προκυμαία για ουζάκι, θα χαζεύεις το λιμάνι, και κάποια στιγμή θα ρωτήσεις τον σερβιτόρο τι να φας. Η απάντηση θα ’ρθει αφοπλιστική: «Παπαλίνα!»
Κι εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεσαι τίποτ’ άλλο. Μια παπαλίνα στο τηγάνι, ένα ποτήρι ούζο και θάλασσα μπροστά σου. Ο τέλειος συνδυασμός.
Γεύσεις που σε κάνουν να λες «γεια μας» κάθε πέντε λεπτά
Το ούζο εδώ δεν είναι απλώς ποτό· είναι τελετουργία. Κάθε γουλιά θέλει και μεζέ: σαρδέλες Καλλονής, χταπόδι ψητό, λαδοτύρι που σε «στέλνει». Κι αν κάτσεις δίπλα σε ντόπιους, θα ακούσεις ατάκα τύπου: «Μιμινευριάζ’ να λογιάζς τ’ δλειάς…»
Κλασικά, λεσβιακά πράματα.
Παραλίες και βουτιές
Θες ησυχία; Πήγαινε στη Χαραμίδα. Θες πιο «χωριάτικο» σκηνικό; Στη Σκάλα Νεαπόλεως θα βρεις παρέες να κάνουν μπάνιο, να τρώνε και να γελάνε – όλα μαζί. Αν πάλι δεν θες να φύγεις μακριά από την πόλη, η πλαζ στα Τσαμάκια είναι ό,τι πρέπει: μια ανάσα απ’ το κέντρο, με πεύκα που φτάνουν ως τη θάλασσα.
Κι αν θες να πιάσεις «αέρα ελευθερίας», κατέβα νότια στα Βατερά. Χιλιόμετρα αμμουδιά, θάλασσα να μη τη χορταίνεις και ταβερνάκια που σε κάνουν να θες να μείνεις εκεί για πάντα.
Κι άμα το τραβήξει η όρεξή σου μέχρι τη Γέρα για τις θερμές πηγές, με το που μπεις στο νερό, η πρώτη κουβέντα που θα σου ’ρθει είναι:
«Καπαντίστκα!»
Γιατί η Μυτιλήνη είναι αλλιώς
Εδώ θα βρεις χαμόγελα, κουβέντες που ξεκινάνε με «Τίνους είσαι συ;» και καταλήγουν σε πρόσκληση για φαγητό. Ένα νησί που ξέρει να σε κάνει να νιώθεις σπίτι σου, ακόμα κι αν μόλις ήρθες.
Και στο τέλος θα φύγεις με μια υπόσχεση στον εαυτό σου:
«Και του χρόνου γκούντατα, πάλι εδώ θα μαι, κι ας ειναι τυραννιδα!»
